Je zit aan je keukentafel in België met een espresso die al koud is, en je montageproject staat open op je laptop: een outfit-transition reel, strak op de beat, precies jouw stijl. Het soort video waar je ooit mode voor bent gaan studeren in Milaan—en waar je nu, als lesgeefster fotografie en editing, ook anderen mee helpt.

Maar vandaag gaat het niet over kleurcorrectie of snijpunten. Het gaat over een pdf.

Een “OnlyFans management contract” dat in je inbox landde na een DM: een agency die “alles uit handen” neemt. Ze beloven meer abonnees, dagelijkse chats, hogere PPV, “stressvrij” groeien. En eerlijk: dat woord—stressvrij—pakt je. Niet omdat je niet wil werken, wel omdat je hoofd al weken bromt van een creatieve identiteitscrisis: ben ik nog styliste, of ben ik een contentmachine geworden?

Ik ben MaTitie, editor bij Top10Fans. Ik heb genoeg contracten gezien om te weten dat het verschil tussen “rust” en “spijt” zelden in de pitch zit. Het zit in de kleine zinnen: toegang, rechten, exclusiviteit, en hoe je eruit geraakt als het niet klikt.

Het gevoel dat je zoekt (en wat een contract je écht geeft)

Stel je voor: je geeft op dinsdagavond les, je komt thuis, en je ziet 86 ongelezen berichten. Niet alleen fans—ook “waar blijft die set?”, “kun je toch iets explicieter?”, “je had meer kunnen verdienen als je…”.

Een managementdeal verkoopt vaak één ding: ruimte in je hoofd. Alleen: een contract geeft geen ruimte, het verschuift verantwoordelijkheid. En als het slecht geschreven is, verschuift het vooral macht.

Het helpt om te starten met één simpele vraag die ik creators laat opschrijven bovenaan hun notities:

“Wat is mijn kernjob, en wat mag iemand anders doen zonder mijn identiteit te kapen?”

Bij jou klinkt dat ongeveer zo:

  • Jij: concept, styling, beeldtaal, tempo, grenzen, communitygevoel.
  • Iemand anders (misschien): planning, captions, bundels, inbox op afgesproken momenten, data-overzicht.

Als je dat niet scherp hebt, tekent een agency die leemte voor jou in—en dan ben je binnen drie weken “het gezicht” van een merk dat je niet meer herkent.

De OnlyFans-les die niemand je vertelt: klein kan groot zijn

Een detail dat ik opvallend vond uit een interview met OnlyFans-CEO Keily Blair: het bedrijf draait met een extreem klein team en vermijdt bewust een middenlaag van managers. Het idee: geen “sponzige” tussenlaag, maar mensen die echt leveren—senior waar het moet, hongerige juniors waar het kan. (Bron: Business Insider)

Waarom is dat relevant voor jouw contract?

Omdat veel managementcontracten precies zo’n “middenlaag” worden in je business: ze gaan tussen jou en je fans staan, tussen jou en je cijfers, tussen jou en je content. En dan betaal jij maand na maand voor ruis.

Als je met hulp wil werken, mik dan op hetzelfde principe: een klein team, duidelijke rollen, individuele verantwoordelijkheid. Niet: “ons team regelt alles” met vijf anonieme namen, drie chatters, een “account manager” en niemand die echt eigenaarschap neemt.

Scene: de call met de agency (en de zin die je moet laten herhalen)

De agency plant een videogesprek. Ze zijn vlot. Ze praten over “conversie”, “upsell”, “funnels”. Jij knikt, want je snapt marketing. Maar dan komt het: ze zeggen dat ze “toegang nodig hebben” en dat je “gewoon je login deelt”.

Hier moet jij pauzeren. Niet dramatisch—gewoon professioneel.

Laat ze één zin heel concreet maken:

“Wie krijgt toegang tot wat, en hoe wordt dat beveiligd en gelogd?”

Een degelijk contract beschrijft:

  • welke accounts (OnlyFans, e-mail, socials, cloudopslag);
  • welke rechten (lezen, posten, mass message, prijzen aanpassen, uitbetalingen);
  • hoe toegang wordt gegeven (bij voorkeur via een afgesproken methode, zonder dat jij je wachtwoord “weggeeft” in een chat);
  • wat er gebeurt bij incidenten (misbruik, datalek, lockout);
  • en hoe snel toegang wordt ingetrokken na beëindiging.

Als het contract daar vaag over is (“Creator shall provide access as needed”), dan is dat geen detail. Dat is het centrum van de deal.

Geld: niet alleen “percentage”, maar ook “waarover” en “wanneer”

De meeste creators fixeren op één getal: 20%, 30%, 50%. Maar het echte spel zit in de definitie van “omzet”.

Je wil dat het contract ondubbelzinnig zegt:

  • Percentage waarvan? Bruto inkomsten op OnlyFans? Of netto na platform fee? Wat met chargebacks?
  • Wat met tips en PPV? Zit dat in dezelfde split?
  • Wat met inkomsten buiten OnlyFans? (Samenwerkingen, custom shoots, stylingdeals, jouw workshops)
  • Wanneer wordt afgerekend? Wekelijks/maandelijks, met een overzicht dat je kan controleren.

En: let op “extra fees” die percentages omzeilen, zoals:

  • setup fee
  • “marketing fee”
  • “inbox fee”
  • “content editing fee”
  • “paid promo budget” dat jij voorschiet

Je bent mode-styliste: je weet hoe een offerte kan ontploffen door “kleine” posten. Contracten doen hetzelfde.

Grenzen verkopen ook—maar alleen als jij ze bepaalt

In de media zie je vaak twee uitersten: succesverhalen met “miljoenen”, en verhalen over de persoonlijke kost. Die spanning is echt. Katie Price beschreef bijvoorbeeld dat OnlyFans geld kan stabiliseren, maar dat het tegelijk grenzen en privéleven onder druk zet. (Bron: International Business Times) En Kerry Katona praat openlijk over hoge opbrengsten. (Bron: Liverpool Echo)

Voor jou is de vraag niet “kan het veel opbrengen?”, maar: kan ik dit blijven doen zonder mezelf te verliezen?

Daarom hoort een managementcontract ook jouw creatieve en mentale grenzen te bevatten, zwart op wit, bijvoorbeeld:

  • welke content je niet maakt (thema’s, explicietheid, face/no face, locaties);
  • welke dagen je offline bent (lesdagen, weekend, vakanties);
  • of chatters mogen “sexten” in jouw naam (en zo ja: met welke scriptregels);
  • hoe fans behandeld worden (geen manipulatieve tactieken die niet bij jouw stijl passen).

Een agency kan je revenue verhogen door harder te pushen. Maar jij leeft met de impact—ook op je reputatie als docent, als styliste, als mens.

Contentrechten: jouw beelden, jouw naam, jouw toekomst

Dit is waar creators later het meest van verschieten.

Een goed contract zegt expliciet:

  • jij blijft eigenaar van alle foto’s, video’s, captions, presets, templates;
  • de agency krijgt hoogstens een beperkte licentie om te gebruiken tijdens de samenwerking;
  • na einde samenwerking moeten assets worden teruggegeven/verwijderd (met termijn);
  • je behoudt het recht om je eigen content te hergebruiken (portfolio, andere platforms, eigen site).

Let extra op zinnen als:

  • “all content created during the term belongs to the agency”
  • “agency may use creator likeness in perpetuity”
  • “creator grants an irrevocable license”

Dat zijn rode vlaggen. Jij bouwt niet alleen een OnlyFans—je bouwt een merk dat ook buiten het platform kan bestaan. Denk aan: fashion edits, stylinggidsen, workshops, eventueel een fotografieproduct. Als je rechten weggeeft, geef je je toekomst weg.

Exclusiviteit: het woord dat onschuldig klinkt, maar alles dichtzet

Sommige contracten eisen exclusiviteit: je mag niet met andere agencies werken, soms zelfs niet met andere platforms of “soortgelijke content”.

Als je lesgeeft en daarnaast reels maakt, wil je niet dat iemand later beweert dat jouw Instagram-werk “onder het contract valt”.

Vraag jezelf af:

  • Exclusief voor OnlyFans-management, of voor alle digital content?
  • Geldt het wereldwijd? (Vaak wel)
  • Geldt het ook na beëindiging? (Soms via “non-compete”)

Mijn praktische lijn: exclusiviteit is alleen logisch als zij aantoonbaar investeren (budget, productieteam, bewezen pipeline) én als jij een snelle, duidelijke exit hebt. Anders zit je vast.

Termijn en exit: hoe je eruit geraakt wanneer je buikgevoel gelijk krijgt

Jij bent zelfstandig en direct. Je wil niet “drama”, je wil opties.

Een contract moet minstens bevatten:

  • proefperiode (bv. 30–60 dagen) waarin je zonder boete kan stoppen;
  • opzegtermijn die realistisch is (bv. 14–30 dagen, niet 90);
  • wat er gebeurt met lopende fans en opbrengsten;
  • wat “cause” is (wanprestatie, vertrouwensbreuk, misbruik van toegang).

Let op de klassieke val:

  • “Agency keeps commissions for 6–12 months after termination on all subscribers acquired during term.”

Soms is een korte “tail” verdedigbaar (bv. 30–60 dagen) als ze echt acquisitie deden. Maar een jaar “na-commissie” is vaak een ketting.

Reporting: als je geen cijfers ziet, heb je geen business

Je hoeft geen spreadsheet-fetisjist te zijn om dit te eisen. Als jij de face bent, moet jij de cockpit zien.

Zet in het contract:

  • wekelijkse rapportage (sub growth, churn, PPV, top fans, mass message resultaten);
  • inzage in campagnes die ze uitvoeren;
  • een duidelijke definitie van “marketingactiviteiten”;
  • en vooral: dat jij prijzen en promo’s kan vetoën.

Een agency die zegt “vertrouw ons, we regelen dat” zonder transparantie, bouwt afhankelijkheid. En afhankelijkheid is duur.

Branding: jouw stem is geen template

Je maakt confident outfit-transitions. Je community volgt je om die mix van mode, editing en zelfverzekerde energie. Als iemand anders plots in je DM’s een andere toon aanslaat—te grof, te pushy—voelt dat als een valse noot in je hele merk.

Als er chatters zijn, wil je in het contract minstens:

  • een “tone of voice”-bijlage (woorden die je wel/niet gebruikt);
  • afspraken rond grenzen (geen beloftes die jij niet waarmaakt);
  • escalatie: wanneer sturen ze iets door naar jou?

Je kan zelfs één simpele regel toevoegen: “No impersonation beyond approved scripts.” Niet omdat je moeilijk doet, maar omdat authenticiteit jouw asset is.

Betalingen en uitbetalingen: wie raakt het geld aan?

Ideaal gezien:

  • inkomsten blijven op jouw account;
  • jij beheert uitbetalingen;
  • agency factureert jou hun commissie (met duidelijke berekening).

Als een contract zegt dat zij betalingen ontvangen “namens jou”, of dat uitbetalingen via hun structuur lopen, vraag dan waarom. Hoe meer omwegen, hoe meer risico en hoe minder controle.

“Wij nemen alles over”: het klinkt goed tot je moe bent

Een realistischer scenario (dat ik vaak zie):

Week 1–2: jij voelt opluchting. Minder inbox. Meer tijd om te shooten. Week 3: je merkt dat captions generiek worden. Week 5: je fans reageren anders—meer “wat bedoel je?” dan vroeger. Week 7: jij verdient iets meer, maar je voelt je minder trots. Week 9: je wilt stoppen, maar je contract zegt 90 dagen opzeg én een tail van 6 maanden.

Dan is het geen management meer. Dan is het een lock-in.

Daarom: als je hulp zoekt, koop dan geen “black box”. Koop een samenwerking die jouw kern beschermt.

Een creator-first manier om te onderhandelen (zonder conflict)

Als je (zoals jij) direct en zelfstandig communiceert, werkt dit goed:

  1. Je zegt wat je wél wil: “Ik wil ruimte om te creëren en consistent te posten.”
  2. Je benoemt je niet-onderhandelbare punten: toegang, rechten, exit.
  3. Je vraagt om één herwerkte versie van het contract op basis van jouw punten.

Een professioneel team respecteert dat. Een team dat pushy wordt, is meteen een datapunt.

Je kan letterlijk zeggen:

  • “Ik teken pas als eigendom en toegang helder zijn.”
  • “Ik wil een proefperiode en een korte opzegtermijn.”
  • “Mijn contentgrenzen komen in een bijlage.”

Geen excuses. Geen uitgebreide verhalen. Gewoon jouw voorwaarden.

Als je geen agency neemt: de “lean team”-optie die vaak beter past

Keily Blair’s “geen middenmanagers”-logica is ook toepasbaar op jou: je hoeft geen grote agency om te groeien. Je kan een klein, efficiënt set-up bouwen met mensen die leveren, elk in hun vak.

Voorbeeld dat vaak werkt voor creators zoals jij:

  • 1 editor (project-based, jij blijft creative director)
  • 1 VA voor planning/DM triage (met strikte scripts)
  • 1 growth freelancer voor één kanaal (bv. Instagram/TikTok funnel)
  • jij houdt pricing, boundaries, brand voice

Dat voelt minder “overnemen”, meer “ondersteunen”. En het contract is dan vaak simpeler: duidelijke deliverables, vaste prijs of beperkte commissie, korte termijnen.

Als je ooit toch naar een agency wil evolueren, doe je dat vanuit kracht—niet vanuit vermoeidheid.

Kleine checklist, in jouw taal (om de pdf te scannen in 10 minuten)

Als je straks dat contract opnieuw opent, scan dan op deze zinnen. Als je ze niet vindt, of ze zijn vaag, is dat jouw signaal om te laten aanpassen:

  • Toegang & beveiliging: wie, wat, hoe, logging, exit.
  • Eigendom: jij blijft eigenaar, beperkte licentie, verwijderplicht.
  • Gelddefinities: waarover %, welke inkomsten, welke kosten, wanneer rapport.
  • Exclusiviteit: beperkt, logisch, geen brede non-compete.
  • Opzeg: proefperiode, korte opzeg, geen lange tail zonder bewijs.
  • Transparantie: wekelijkse cijfers, veto op pricing & promo.
  • Tone of voice: scripts, grenzen, escalatie naar jou.

Je hoeft niet paranoïde te zijn. Alleen consequent. Medium risico-bewust is hier precies goed: je bouwt iets dat geld opbrengt, maar ook jou moet blijven passen.

Waar ik je naartoe wil duwen (zacht, maar duidelijk)

Je hoeft vandaag niet te kiezen tussen “alles alleen” of “alles uit handen”. De beste creators die ik zie groeien, kiezen een derde weg:

ze bouwen een kleine structuur rond hun kern, en ze zetten die kern juridisch vast.

Als je wil, kan je daarna nog altijd opschalen. Maar dan vanuit richting, niet vanuit paniek.

En als je op termijn meer zichtbaar wil worden buiten België—met je fashion-styling vibe, je editing skills, en een merk dat ook merken snappen—dan is dat exact waar een netwerk kan helpen. (Lichte CTA, omdat het mag): join the Top10Fans global marketing network wanneer je er klaar voor bent.

📚 Verder lezen (bronnen die dit kader voeden)

Als je de context achter “lean teams”, inkomsten en de persoonlijke kost wil zien, vind je hier drie artikels die de gesprekken rond OnlyFans mee kleuren.

🔸 OnlyFans-CEO: 42 medewerkers en geen middenmanagers
🗞️ Bron: Business Insider – 📅 2025-12-08
🔗 Lees het artikel

🔸 Katie Price: OnlyFans-inkomen helpt, maar heeft een kost
🗞️ Bron: International Business Times – 📅 2026-01-15
🔗 Lees het artikel

🔸 Kerry Katona zegt dat ze ‘miljoenen’ maakt via OnlyFans
🗞️ Bron: Liverpool Echo – 📅 2026-01-15
🔗 Lees het artikel

📌 Disclaimer

Deze post mixt publiek beschikbare info met een vleugje AI-hulp.
Hij dient om te delen en te bespreken — niet elk detail is officieel geverifieerd.
Zie je iets dat niet klopt? Stuur me een seintje, dan pas ik het aan.